Een lach en een traan, en dat mag best

Nou, daar zijn we dan. De datum staat weer rood omcirkeld in de agenda. Mijn telefoon pingelt de hele dag door met appjes, mensen roepen "Gefeliciteerd pik!" en normaal gesproken zeg ik: "Tof, we nemen er eentje." Lekker ouwehoeren, taart erbij, biertje open en doorgaan.

Maar dit jaar hangt de vlag er toch effe heel anders bij.

Ik ben weer een jaartje ouder, maar echt feest is het niet. Iemand waar ik zielsveel van hou is doodziek. En dat zorgt voor een hele rare smaak in je mond. Je probeert de slingers op te hangen, maar eigenlijk staat je kop er helemaal niet naar.

Schuldig dat je er nog bent

Het is een kromme situatie. Iedereen wenst mij "nog vele jaren", terwijl we bij die ander niet eens weten hoe volgende week eruitziet. Dat wringt aan alle kanten.

Eerlijk? Ik voel me bijna schuldig dat ik hier nog (bijna) fit sta te wezen. Mag ik wel blij zijn? Is het niet egoïstisch om te vieren dat ik leef, terwijl die ander ligt te vechten? Dat vreet aan je. Het voelt gewoon niet eerlijk dat ik plannen maak voor de toekomst, terwijl die ander misschien wel afscheid moet nemen.

Geen gelul, het leven is kort

Maar goed, bij de pakken neerzitten heeft ook niemand wat aan. Als ik vandaag íéts besef door alle ellende, is het wel dat je niet moet zeiken over kleine dingen. Gezond zijn is niet vanzelfsprekend, dat zie ik nu van heel dichtbij.

Het hoeft vandaag ook niet één groot feest te zijn. Het mag allebei. Ik ben blij dat ik er ben, en ik ben kapot van verdriet om wat er gebeurt. Dat loopt dwars door elkaar heen. Een lach en een traan, zeggen ze dan. Nou, dat is het precies.

Eentje op het leven

Dus vanavond schenk ik er toch maar eentje in. Misschien jank ik er wel even bij, en dat mag ook gewoon. Ik proost op mijn verjaardag, maar in gedachten ben ik bij die ander.

Ik vier(probeer) dat ik leef, juist omdat ik nu zie hoe snel het ineens klaar kan zijn. Geen gezeik dus, maar genieten van wat er is.

Proost. Op het leven, hoe hard het soms ook is.

Eric.