Ik ben teleurgesteld. Niet in de sporters integendeel maar in de manier waarop een deel van de Nederlandse sportjournalistiek hen benadert. Met name bij de NOS zie ik een patroon dat schuurt: topsporters die jarenlang knetterhard werken, worden tijdens de Olympische Spelen vooral afgerekend in plaats van begrepen.

Het begint met framing. Eerst Jutta Leerdam. Nog vóórdat de race volledig is uitgeademd, ligt de nadruk op wat er misging. Daarna de mannenploeg op de achtervolging: niet de context, niet de marges, niet de data maar de teleurstelling, het oordeel, de kop.

Topsport is margesport

Wie de cijfers erbij pakt, ziet iets anders dan falen. Olympische schaatsraces worden beslist op honderdsten, soms duizendsten van seconden. Dat is geen kwestie van “niet geleverd”, maar van een samenspel van vorm, ijs, timing, materiaal en druk. Juist dát is topsport.

Maar waar blijft die nuance in de berichtgeving? Waar is de analyse die uitlegt waarom iets gebeurde? Waarom zien we zo weinig context over seizoensopbouw, blessuregeschiedenis, trainingspieken of de verschillen tussen wereldbekers en olympische ijsbanen?

Journalistiek als scorebord

Het probleem zit dieper dan één item of één uitzending. Het lijkt alsof sportjournalistiek steeds meer wordt gereduceerd tot een scorebord: goud is goed, alles daaronder is falen. Dat levert snelle clicks en stevige quotes op, maar het doet geen recht aan de sport en zeker niet aan de sporters.

Olympische deelname is geen garantie op succes; het ís het resultaat van jarenlange toewijding. Wie dat wegzet als “tegenvallen” zonder gedegen analyse, bedrijft geen journalistiek maar commentaar.

De verantwoordelijkheid van publieke media

Juist van een publieke omroep mag je meer verwachten. Geen juichverhalen, maar ook geen afbrandcultuur. Kritisch zijn mag graag zelfs maar dan wel onderbouwd. Met data. Met context. Met respect voor de realiteit van topsport.

De Olympische Winterspelen zijn geen eindafrekening van iemands waarde als sporter. Ze zijn een momentopname in een extreem competitief veld.

Tijd voor herwaardering

Sportjournalistiek zou moeten helpen begrijpen, niet veroordelen. Analyse boven emotie. Data boven onderbuik. En vooral: erkenning voor de mensen die alles geven, ook als het net niet goud is.

Want wie alleen succes viert en de rest afbrandt, begrijpt topsport niet en verliest langzaam maar zeker zijn journalistieke geloofwaardigheid.