en dan is het zover #kabinet

https://nos.nl/artikel/2569767-wilders-breekt-met-coalitie-trekt-pvv-ers-terug-uit-kabinet-schoof

Zullen we aandacht hebben voor wie we lief hebben.

Je pakt je sigaret
Brengt hem naar je lippen
Je ademt in en blaast de rook weg
Net zoals je doet met al je vrienden

Je kamer is rommelig en vol met kleren
De gordijnen dicht, het raam gesloten
Wanneer veranderde de persoon van wie ik hou
In iemand die ik niet meer herken?

Want er is een licht verdwenen uit je ogen
Alsof de hele wereld niet meer zo helder is tot je weer een nieuwe roes vindt
Er zit zoveel pijn in je stem
En je probeert het te verdrinken met alles wat het gat kan vullen

Maar geloof me, maat, je kunt dit, je was altijd de sterkste
Maar ik ga niet beloven dat dit geen pijn zal doen
Je lag in de badkamer, we dachten even dat we je kwijt waren
Want proberen de pijn te verdoven maakt het alleen maar erger

Ik geef je niet op

Ik zeg: "Het is tijd, we moeten praten"
Je maakt een beweging naar de deur
En je ontkent dat er iets is
Wat je moet verbergen of uitleggen

Je zegt: "Ik wil je niet in mijn huis
Rot gewoon op uit m’n gezicht"
Maar ik geef niet zo snel op
Want ik weet dat jij hetzelfde zou doen

Dus geloof me, maat, je kunt dit, je was altijd de sterkste
Maar ik ga niet beloven dat dit geen pijn zal doen
Je lag in de badkamer, we dachten even dat we je kwijt waren
Want proberen de pijn te verdoven maakt het alleen maar erger

En als het eerst slechter wordt voordat het beter gaat
Wees dan niet bang om te vallen, want ik laat je niet los
Als het eerst slechter wordt voordat het beter gaat
Wees dan niet bang om te vallen

Dus geloof me, maat, je kunt dit, je was altijd de sterkste
Maar ik ga niet beloven dat dit geen pijn zal doen
Je lag in de badkamer, we dachten even dat we je kwijt waren
Want proberen de pijn te verdoven maakt het alleen maar erger.

Waarom maken we elkaars leven miserabel?
We leven met meer dan acht miljard mensen op één kwetsbare planeet. Een planeet die we delen met talloze andere levensvormen — of beter gezegd: deelden. Want door onze grenzeloze expansiedrift hebben we hele ecosystemen vernietigd en talloze diersoorten uitgeroeid. En dat allemaal in naam van vooruitgang, groei en controle.

Tegelijkertijd hebben we de aarde versnipperd in landen, grenzen, belangen, geloofssystemen en bestuursvormen. Toch, ondanks al die verschillen, hebben we iets fundamenteels met elkaar gemeen: we willen gelukkig zijn. We willen in vrede leven. En we weten allemaal — of we het nu willen erkennen of niet — dat ons bestaan tijdelijk is.

Waarom dan deze eeuwige strijd? Waarom die hang naar overheersing, landjepik, economische uitbuiting en culturele onderdrukking? Waarom maken we het leven van anderen (en daarmee uiteindelijk ook dat van onszelf) miserabel?

Misschien omdat we bang zijn. Bang om te verliezen wat we hebben. Bang voor het onbekende. Of misschien omdat we vergeten zijn hoe kostbaar en kwetsbaar het leven is. We zoeken naar veiligheid in macht, identiteit in grenzen en betekenis in bezit — terwijl we juist betekenis zouden kunnen vinden in verbondenheid, compassie en samenwerking.

Onze sterfelijkheid zou ons kunnen verbinden, maar in plaats daarvan verharden we. Alsof we eeuwig kunnen leven als we maar sterk genoeg zijn, of rijk genoeg, of onschendbaar. Maar niemand ontsnapt aan de dood. En geen enkele beschaving heeft het ooit gered door haar buren te vernietigen.

Laten we dus niet wachten tot het te laat is. Laten we de vraag stellen die zelden hardop wordt gesteld: als we allemaal weten dat het leven eindig is, waarom verspillen we dan onze tijd met het ellendig maken van elkaar?

Het antwoord begint met erkennen dat we allemaal mens zijn. En dat vrede, rechtvaardigheid en mededogen geen naïeve idealen zijn, maar levensreddende keuzes.