ADVIES GEVRAAGD
Dit najaar wil ik komen met een nieuwe bundel met SF-verhalen. De verhalen zijn klaar, ik ben bezig met de laatste redactieronde en daarna moet ik werken aan de opmaak. Lekker veel werk ;) . Hoe het me tot nu toe vergaan is, kun je zien op https://www.wettum.org
Ik ben selfpubber, dus ik doe ALLES zelf, maar gelukkig wel met een beetje hulp van vrienden - vandaag deze vraag.
Dit gaat over de vormgeving - ook die doe ik zelf. Zouden jullie me svp willen adviseren? . Helemaal onderaan deze mail vind je vier ideeën voor een cover. Veel is nog onbeslist: keuze van de afbeelding, titel, ondertitel. Alleen de ruwe layout (titel boven, naam auteur beneden) en het lettertype liggen vast i.v.m. de herkenbaarheid van mijn boeken.
In dit boekje komen tien of elf korte verhalen (samen ca 130 pagina's, ca 45.000 woorden),. Ze gaan belevenissen van mensen als gevolg van de vreemde eigenschappen van tijd en ruimte.
Als je context over het boekje: hieronder staat de conceptversie van het voorwoord. Een van de verhalen die erin komt, is 'Hole 9' dat je al kunt lezen op de website van Fantasize: https://www.fantasize.nl/actueel/vertelling-hole-9-charles-van-wettum/
#SFleeft #ikleesnederlands #amwriting
Het concept-voorwoord:
De mens leeft in piepklein reservaat.
De fysieke leefruimte waarin wij zijn ontstaan en waarin wij leven is een dunne schil rondom onze thuisplaneet. Het is niet meer dan een paar kilometer: als we verder omhoog gaan, wordt de omgeving al snel vijandig. Nog verder weg worden de problemen om te overleven alleen maar groter. Het heelal is verzadigd van harde straling, rondvliegend gruis, jagende gas- en plasma wolken, verscheurende magnetische velden, waanzinnige explosies en vermoedelijk nog heel veel gevaren waar we nu nog niets van weten. Onze wereld is een piepkleine enclave, beschermd door atmosfeer en magnetosfeer. We leven in een kosmologische rariteit, en buiten dat veilige stukje ruimte… Nee, het heelal is niet ingericht op het overleven van de mens.
Het echte probleem dat wij hebben met ons universum is nog fundamenteler. Onze intuïtie en onze logica zijn ontstaan in onze leefomgeving, en behalve met wiskunde en fysische modellen kunnen wij niet denken buiten de realiteit die ons heeft gevormd. Al onze ervaringen zijn gebaseerd op niet te hoge en niet te lage temperatuur, met niet te grote en niet te kleine snelheid, onder niet te minieme en niet te enorme afmetingen. Verschijnselen buiten dat kleine referentiekader hebben wij niet meegemaakt en ze hebben dus ook ons denken niet kunnen vormen. Kwantumprocessen, relativistische effecten en nieuwere vormen van natuurkunde zijn daardoor contra-intuïtief. Principieel onvoorstelbaar. De modellen zijn wiskundig juist, ze worden bevestigd door fundamenteel onderzoek, maar blijven tegelijk voor menselijke logica absurd. Het is duidelijk: het universum is niet ingericht voor het welbevinden van de mens, en tegelijk is de mens niet toegerust op het begrijpen ervan.
Is dit ‘onze’ werkelijkheid? Ons thuis? Volgens mij is dit de situatie: de mens heeft net de deur van zijn geboortegrot geopend en steekt nieuwsgierig zijn hoofd naar buiten. Hij kijkt verbaasd rond naar de plek waar hij zal moeten leven. Een plaats die zo fundamenteel anders is dan hijzelf, dat hij altijd en overal bang zal moeten zijn. Zijn universum is gevaarlijk voor zijn lichaam, bedreigend voor zijn geest, ongevoelig voor zijn welbevinden en vreemd aan zijn logica. Is zo’n werkelijkheid een thuis of een duister doolhof waarin wij onszelf alleen maar kunnen verliezen?
